Zondag 20 september

Gisteren zijn we ingegaan op een uitnodiging om bij mensen thuis te komen eten. Ann and Bob vertelden ons duizenden tips en lieten ons een kijkje nemen in de manier waarop ze leefden. Op een soort woonterrein woonden bijna alleen gepensioneerden. Hoewel de huizen ruim zijn en grote tuinen hebben, zie je er niemand buiten leven. `veel last van de muggen` binnen hebben ze een flatscreen zo groot als ik nog nooit had gezien. – zelfs niet bij de media markt – ze zijn enorm attent en erg gastvrij. Toch gaan we niet te laat naar bed omdat het vochtige warme weer en de toch lange rit voor het eerst in onze enorme camper me gesloopt heeft. Bovendien willen we morgen naar een gospeldienst in Savannah en dat is weer een uur rijden vanaf hier.

Door een deltagebied rijden we over lange bruggen naar Savannah. Onderweg stop ik nog om een aangereden jong hert te fotograferen dat door grote roofvogels wordt aangevreten.

roofvogels langs de highway.

Dat duidt op aangereden wild.

Nog net op tijd komen we de kerk binnen. We hebben ons er een voorstelling van proberen te maken maar toch blijkt het een niet voor te stellen ervaring. De gastvrijheid, de natuurlijke manier waarop we ons hier opgenomen voelen terwijl we toch zichtbaar bleek afsteken als nagenoeg enigen blanken in deze zwarte gemeenschap is werkelijk hartverwarmend. Niet alleen de gospels, het swingende orgelspel, het kinderkoor maar vooral de zanger en zangeres doen Al Green en Aretha Franklin naar de kroon steken. Zelfs de preek is swingend en inhoudelijk goed doordat de dominee op slimme wijze de vaders – en moeders- op hun verantwoordelijkheid als spiritueel leider op te treden voor hun kinderen i.p.v. af te geven op hun luiheid en het negatieve van hun hiphopmuziek. Come on didn`t we listen to Marvin Gay and George Clinton ?!’

We worden regelmatig aangesproken, handen met ons geschud en aan de borst geknuffeld. Het is werkelijk hartverwarmend.

Daarna snel weer de lange broek en het nette overhemd uit want het is al weer bloedheet. We lopen door de oude stad waar veel sporen naar de slaventijd verwijzen. Hier kwamen de meeste en zwaarst beladen schepen aan vol slaven. Op de markt achter het eerste huizenblok werden ze even later als vee verkocht. Onvoorstelbaar en zo bizar.

Gospeldienst in de Baptistenkerk in Savannah.

De ontvangst is hartelijk en belangstellend.

-

Omdat ik even een gekocht shirt naar de camper wil brengen stelt Gea voor om even te wachten in het parkje. Wanneer ik bij de camper kom blijken we deze op privégrond te hebben geparkeerd en word ik gesommeerd snel te vertrekken. Ik rijd hem een paar blokken verderop waar weinig auto s staan maar wel veel Afro Amerikanen met een bier voor de deur zitten en er veel huizen ook zijn dichtgespijkerd. Omdat ik nog de parfum van deze mensen ruik vind ik dat ik me niet aan moet stellen en vraag een van hen of ik mijn auto voor zijn deur mag parkeren. ‘Off course man let this piece of shit here.’ Gea blijkt weggegaan te zijn van het park zodat ik een uur door de stad dwaal, weer terug ga naar de camper en de zelfde man mijn verhaal doe. Aangezien je vrouw kwijt zijn hem het ergste is wat hij zich voor kan stellen biedt hij me zijn mobiele telefoon aan en laat me naar Gea bellen. Ze neemt helaas niet op, zodat ik besluit maar weer terug te gaan naar het park. Gelukkig komt ze daar net aanlopen.

We gaan naar de begraafplaats die we kennen uit de film; Midnight in the Garden of Good and Evil’ Uiteraard valt het tegen, wanneer je de voorstelling uit de film hier verwacht tegen te komen. s Avonds gaan we nog een keer en hoewel we er dan niet naar binnen mogen gaan is het sfeertje in en om de begraafplaats dan wel erg in de geest van de film. Op straat is het bijna uitgestorven, het is nog steeds warm maar er is niemand op straat en de statige huizen zien we ook niemand bewegen achter de ramen. De bomen met hun hangend mos stralen een sinistere sfeer in het licht van de lantaarnpalen en de stoplichten.

Maar we zijn weer moe, gaan naar de camper die we in een zijstraat gestald hebben. Nemen een bier en kunnen internetten op het onbeveiligde netwerk van de mensen die in deze straat wonen. Geweldig wat een land.

De dag na een nachtje uitgaan in Savannah.

-

-

-

Fotografieles voor eerste jaars aan het SCAD.

In Savannah zijn veel oude gebouwen die in de jaren dertig in hun typische industriële stijl waren opgetrokken aangekocht, gerestaureerd en daarmee het totaal van de stad een enorme impuls gegeven.

Een van de hoofdlocatie’s in het centrum.

prachtig gerestaureerd van binnen ook.

En, veel werk van jonge kunstenaars word in speciale winkels verkocht.

Toch is SCAD vooral ook theoretische kennis opbouwen.

Tijd voor een bakkie dus.

Voor het eerst maken we ook kennis met de trots op de eerste zwarte president.

Sightseeing in Streetcars is Amerika’s nationale manier van toerist uithangen.

Fotogenieke kinderen heb je gelukkig ook in deze stad.

De prachtige Art Deco bioschoop – ook van SCAD.