In het centrum van de Europese culturele eenheid; de keuken, kwam ik elke dag de bewoners van het huis tegen; hardwerkende Polen en Nederlandse kids die al maanden op jacht waren naar 'ultiem geluk' Pieter manouvreerd hier dagelijks doorheen.

Eindelijk ben ik in het Joods museum geweest. Dit museum waar Daniel Liebeskind zijn getradumatiseerde jeugd en ervaringen uit de tweede wereldoolog in een architectonisch wonder neer heeft mogen zetten was nog adembenemender dan ik verwacht had.

Vanuit het raam een blik op de buitenkant van het museum.

Pieter in de omgeving van de Friedrichstrase.

Op Tempelhof kun je fantastisch fietsen, skaten of gewoon van de rust en de ruimte genieten.

Fietsen op de plek waar jarenlang vliegtuigen remden.

Kunst op Tempelhof.

De laaste vliegtuigen staan nog voor de ingang.

Ruuuuuuiiimte dus op Tempelhof.

Over de Spree in Kreuzberg. Culturen, rangen en standen mixen zich hier.

Koffie en koek van van Loon. Hier stond ook een Groninger Fruhstuck op het menu. Het bleek dat de Tjalk waar ik op zat gekocht was in Groningen.

In Kreuzberg schrijven ze goede teksten op de muren.

In de zijtakken van de Spree wonen steeds meer mensen op hun kleine bootjes. In de straten zie je veel busjes die als camper worden gebruikt.

Fietsend door Kreuzberg kom ik die goeie ouwe Herman Hesse weer tegen.

Toeval bestaat niet; de eerste de beste galerie die ik binnen stap blijkt alles in gereedheid te brengen voor de opening van de tentoonstelling de volgende van Alec Soth.

En wederom ben ik zwaar onder de indruk. zijn visie komt zo sterk overeen met de mijne en het sterke is dat ik hem op de meest uiteenlopende plekken op de wereld tegenkom. In 2009 in New orleans en later in Atlante. Daarna in BAK in Utrecht met een lezing en nu dus weer met een prachtige tentoonstelling ' Broken Manual'

De volgende dag bij de opening schiet een jong echtpaar me aan met de vraag of ik wellicht Alec Soth ben. Ik vertel hun lachend dat ik dat wel zou willen maar helaas. Bijzonder is dat ze wel wisten dat Alec zwart haar en een baard heeft maar toch vonden ze mijn lichaaamhouding zo sterk overeenkomen dat ze me wilden vragen. Sterk.

Bejaardengymnastiek langs de kant van de weg.

Kinderen in het park.

Gevangenis Berlijn in avondzon.

Moe, maar voldaan.

stilleven.

Kreuzberg doet voor deze doorgang sterk denken aan middelgrote stadjes in Turkeye en Marokko; gezellige rommel en veel eten op de terrasjes.

In de straten is het bijzonder relaxed. zelfs de perkjes om de bomen zijn omgetoverd tot kleine tuintjes.

Indiaase jasmijnthee, heerlijk met dit warme weer.

Ja toch?

Een groep ' stoere Metallicafans' lopen gespannen door de multiculti wijk. Mogelijk hebben ze spannende verhalen gehoord en besloten dicht bij elkaar te blijven.

De Muur, of wat er nog van over is nadat touristen hem bijna van zijn steen ontdaan hebben.

Het Sony-gebouw. Een paar jaar geleden waren we nog zwaar impressed maar nu is het toch al weer een van de vele grote nieuwe gebouwen.

Hip vervoer voor 'hippe' mannen.

Berlijners houden ervan om gezellig in de parken en velden te liggen.

Theehaus in Tiergarten.

ach….

Het Hamburger Bahnhof. Voormalig rangeerterrein tegenover de Deutsche Bahnhof waar een tiental nieuwe galeries zijn geopend.

Helaas, Nick Cave zal ik er niet meer treffen maar toch is de sfeer in de kunstscene hier nog altijd bijzonder aangenaam. Kwaliteit en weinig poeha.

Buiten zorgt een Indiaase familie voor een uitmuntende hap eten. De Galeries verstrekken gratis bier en wijn zodat het hier goed vol te houden is.

Uit de trein stappen bij Oranienburg, dan nog 7 km fietsen langs het meer waar een zwoel zomeravondje de locals naar de rand van het meer brengt.

Het Waldhaus.

Maneschijn.

Onze kampeerboerderij – waar de bewoners op de grofvuilopdienst wachten.

De Bauernhof heeft – natuurlijk – ook koeien.

En waar koeien zijn daar zijn kalfjes. Gelukkig maar want er komen veel kinderen naar de boerderrij.

Mijn dagelijks ontbijt op de Bauernmarkt. Vooral de vruchtensorbet is geweldig. Voor brood moest ik wel op tijd opstaan, tegen 11 uur wordt van me verwacht dat ik een warme maaltijd neem hier.

En een biertje erbij natuurlijk.

Er is naast deze eet-en drinkcultuur vooral veel voor de kinderen te doen. Een Bauernmarkt is een tijdloos plezier voor de overwegend agrarische cultuur in deze contreien.

Een paar maal per maand is er ook een rommelmarkt.

En er is altijd nog wel een Trabantje te vinden natuurlijk.

Even buiten het dorp is een prachtig woud waar ik doorheen fiets op weg naar een prachtig natuurbad.

In het kanaal varen de boten vanuit Berlijn naar het noorden uit om dit pinksterweekend van het mooie weer te genieten uitgezwaaid door een locale held.

een grote verrassing was wel het voormalig sanatorium dat hier in de buurt nog altijd staat. De natuur doet al dertig jaar zijn best het te overwoekeren.

Dat ik hier nog een keer naar terug moet keren met een betere camera dat moge duidelijk zijn.

Berlijn 2011 is a post from Harry kijkt rond..

Symposium ‘het beeld,het oordeel’. is a post from Harry kijkt rond..

We pikken het niet langer is a post from Harry kijkt rond..

IFFR in Groningen 2011 (dag 5) is a post from Harry kijkt rond..

IFFR in Groningen 2011 (dag 4) is a post from Harry kijkt rond..

Eerst zag ik La Nostra Vita. Opnieuw zo’n familiedrama zoals de italianen daar patent op schijnen te hebben. Direct op de huid gefilmd en mede daardoor zo invoelbaar. In Italië hebben ze geen Polen in de bouw maar verder is alles toch ook snel te vertalen naar de situatie hier in Nederland. De afstand tussen de ‘bovenwereld’ en de ‘onderwereld’ beperkt zich ook daar naar hen die geld hebben en hen die dat – nog – niet hebben maar zich hier door op sleeptouw laten nemen.

En hoewel mijn emotionele stabiliteit nog niet voor 100% hersteld was van de vorige film gingen we een nog heftiger film in; Biutiful is een samengaan van perfect acteerwerk van Javier Bardem – die bij elke film gelaagder lijkt te kunnen gaan spelen – perfect geregisseerd door Alejandro González Iñárittu. Maar Biutiful is bovenal een film dat een hedendaags verhaal verteld op een manier waarbij er niet te ontsnappen is. De subtiele en aanvaardbare spiritualiteit die hij ook in Amores Peros al aan de dag legde is in deze film verder vervolmaakt.Deze film is mijn no1 van het festival en zal nog lang in mijn hoofd na sudderen.

Gelukkig besloten we deze dag met een sfeervolle kleine film LA VIDA ÚTIL. De film was een heerlijk in zwart-wit geschoten portret van een man die zijn hele leven liefdevol had gewerkt in een klein filmcentrum. (heel herkenbaar en daardoor troostvol uiteraard)Daarna nog even naar de talkshow van Hadassah de Boer. Won ik daar warempel nog even de afsluitende film-quiz zodat we maandag ook nog een keer gratis naar de film kunnen.

IFFR in Groningen 2011 (dag 3) is a post from Harry kijkt rond..

Film maakte blijkbaar veel los maar verbaas me er dan wel over dat de verschillen tussen Amerikanen en Nederlanders zo ver uit elkaar liggen. Straks naar de Filmquiz Nachtshow in het Grand, kijken welke bekende Groningers allemaal meespelen dit jaar. 01.00 uur, Het was weer gezellig maar het lijkt wel of Luuk elk jaar moeilijker vragen wil stellen. Dat is jammer want wanneer je bij elke vraag alleen maar kunt gokken op antwoord gaat de lol er van af. De helft van de tribune liep dan ook leeg. Bij het vertrek kreeg ik nog een microfoon onder mijn neus gedrukt en werden me nog meer vragen gesteld waar ik geen antwoord op wist. (zie OOG TV de komende week voor het hachelijke resutaat)

IFFR in Groningen 2011 (dag 2) is a post from Harry kijkt rond..

Drei, een hedendaagse zedenschets voor de 40+, bijzonder herkenbaar en erg komisch. Stiekum willen we allemaal de spanning terug van de tijd dat we net verliefd waren, een driehoeksrelatie is wellicht een mooie gedachte. In deze film verleggen beide partners hun grenzen en nemen de pijn op volwassen wijze op om vervolgens in een over the top utopie hun beider dromen te verwezenlijken in dit sprookje voor de oudere jongeren in deze tijd. Zohra is een klein juweel. De film gaf een gevoel alsof ik weer terug was in Marokko, zo naturel gefilmd en gespeeld. daarnaast is het op een heel eenvoudige wijze een beeld van de wereld waarin jonge Marokkanen opgroeien waarmee het invoelbaar maakt waarom er deze week zo gestreden wordt in die andere landen onder de Middellandse zee.

De film – zo zal later blijken – is ook een goede opmaat naar de vele andere films die we dit festival te zien zullen gaan krijgen over immigratieproblematiek.

En dan Parked! Wat een ontroerende film over vaderliefde.Evenals de immigratieproblematiek is ook de ‘afwezige vader’ een item dat in veel films terugkeert. Ongeveer een jaar geleden hoorden we een goede preek van een dominee in Savannah over het gemis van vaders in de zwarte gemeenschap waar ik nog lang van onder de indruk was. Ik denk dan ook dat het niet enkel een thema is binnen de zwarte gemeenschap maar veel eerder een hedendaags probleem.

IFFR in Groningen 2011 is a post from Harry kijkt rond..

De laatste avond in Essaouira.

De haven van de stad ligt deze dagen helemaal vol tijdens het offerfeest.

 
laatste tajzine in de stad.

Marokko 2010 (10) is a post from Harry kijkt rond..

Sidi Kaouki, even ten zuiden van Essaouira, is een surfwalhalle dat nog niet door de projectontwikkelaars is ontdekt, tenminste….

Het 'campinkje' waar we vijf jaar geleden stonden blijkt nu een half afgebouwd bungalowpark te zijn.

Opvallend is dat er verschillende wijken met vakantiebungalows in aanbouw zijn maar dat al deze projecten halverwege zijn stil komen te staan.

Op de plek waar vijf jaar geleden een rommelig maar gezellig marktje was en waar we elke avond verse vis – direct gevangen uit de zee en terstond voor ons op een bbq klaargemaakt was nu verdwenen. Er naast waren een soort van garageboxen gebouwd waar binnenkort waarschijnlijk deze bedrijfjes weer verder zullen gaan.

lekker zonder helm op, haren in de wind met een scootertje scheuren, blijft leuk!

Marokko 2010 (9) is a post from Harry kijkt rond..